Ερώτηση Γ. Βούρου σχετικά με το Περιβάλλον

 Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να ευχαριστήσω τον κύριο Στάινερ για την παρουσία του εδώ και την πολύτιμη τοποθέτησή του. Δεν θα ήθελα να τοποθετηθώ και εγώ και να μακρηγορήσω δεδομένου ότι οι απαντήσεις θα είναι πολύ πιο χρήσιμες απ’ αυτά που πιθανόν θα πω εγώ.
Μια ερώτηση, όμως, εμένα τουλάχιστον θα με βοηθούσε να οριοθετήσω καλύτερα τις σχέσεις μου με αυτό που λέμε αμφίδρομη σχέση, συμμαχική σχέση ανθρώπου και περιβάλλοντος.
Τα τελευταία χρόνια, κύριε Στάινερ, ζούμε πραγματικά έναν επαναπροσδιορισμό αυτής της σχέσης. Από τα παιδικά σχολικά βιβλία μέχρι και παγκόσμια fora ακολουθούνται διαδρομές τέτοιες που να υποστηρίζουν τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον, την ανακύκλωση, την προστασία των δασών, τον περιορισμό και την προστασία της αλιείας και ένα σωρό άλλα ζητήματα που οριοθετούν, αν θέλετε, δημιουργούν τη φόρμα μέσα στην οποία πρέπει να κινηθεί το περιεχόμενο της ουσίας της σχέσης, περιβάλλον – άνθρωπος. Αυτό θα έλεγα με μια λέξη πως εμπεριέχεται στη λέξη οικολογία. Τι γίνεται, όμως, στις περιπτώσεις εκείνες που η οικολογία καταντά οικολαγνεία; Τι γίνεται στις περιπτώσεις εκείνες που απληροφόρητοι φορείς, σωματεία, τοπικοί σύλλογοι, τοπικές κοινωνίες αντιπαρατίθενται με έργα ουσιαστικής ανάπτυξης, που μπορούν να δώσουν ζωή σε περιοχές που είναι σε έναν περιορισμό, αν θέλετε, κοινωνικό; Τι γίνεται στις περιπτώσεις εκείνες που έχουμε αναπτυξιακά έργα που μπορούν να δώσουν θέσεις εργασίας, μπορούν να δημιουργήσουν τελείως διαφορετική σχέση όχι μόνο με την τοπική κοινωνία αλλά και με ολόκληρο το κράτος και βρίσκουν ανάχωμα μια απληροφόρητη κοινωνία ή μια συμπεριφορά, η οποία δεν συνάδει καθόλου με αυτό που είπαμε προηγουμένως, δηλαδή ότι ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται το περιβάλλον, το περιβάλλον εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο -είναι λίγο οξύμωρο το σχήμα- αλλά στις περιπτώσεις της οικολαγνείας ο άνθρωπος υφίσταται τις πιέσεις και την κακή, αν θέλετε, επίδραση του περιβάλλοντος πάνω στο δικό του αναπτυξιακό πρόγραμμα;